Ten jesienny czas powoli rozmywa się we mgłach i deszczach. Kolory blakną, a w sercu rodzi się tęsknota za czymś tak nieuchwytnym i kruchym jak pajęcza nić. Zaczyna się wtedy dobry czas na ciepły piec, gorącą herbatę i puchaty koc. Jeśli jeszcze trafi się taki piękny dzień, że nikt niczego nie chce i niczego nie oczekuje, to można się w tym bezczasie zatrzymać. Można popatrzeć na swoje życie, jak biegnie nieuchronnie w niebyt. Piechotą przez las:) Drogą do domu.
Żal i zawsze rodzi się refleksja, ile nam jeszcze zostało...
OdpowiedzUsuńZ każdą mijającą sekundą mniej.
UsuńM
Głęboki smutek i żal - niepowetowana strata..
OdpowiedzUsuńCudowny głos - miękki i delikatny jak jedwab
Jej babcia mieszkała w Tomaszowie przy ul. Sienkiewicza i była bardzo dumna ze swojej wnuczki, pięknie o niej opowiadała. Jako mała dziewczynka poznałam tą starszą panią i rozmawiałam z nią tylko raz, przy okazji odwiedzin z moją babcią. Twarzy nie pamiętam , ale pamiętam, że mówiła piękną polszczyzną :)
Przychodzimy odchodzimy
UsuńTak to jest niestety.
OdpowiedzUsuńStrasznie szkoda...
OdpowiedzUsuń:(
Usuń