Jeszcze zima.
Człowiek ze złamaną ręką, czyli ja, nie przepada za śnieżną zimą, chyba że siedzi sobie w cieplutkim domu. Ja jednak muszę i chcę wyjść i o ile wyjście na podwórko i do lasu nie stanowi ogromnego problemu, to wyjazd do miasta jest bardzo uciążliwy. To taki przedsmak starszej starości, kiedy to słabość ciała dyktuje, jak spędzisz dzień. Za dwa dni dowiem się, czy kość się zrosła dobrze pomimo mojej zaawansowanej osteoporozy, czy też nadal jest niefajnie. Zakładam, że będzie dobrze i nie na darmo jadłam wszystko, co tylko mogło pomóc, łącznie z mumio, które to, jak głosi wieść z poczekalni ortopedycznej, czyni cuda z połamanymi:):) Na koniec zimowa zupa orzechowa. Przepis własny:)