Okolice Guciowa. To delikatne wzniesienie jest granicą między Parkiem Narodowym a lasami prywatnymi (w dużej mierze) Tymi lasami przeszłam samotnie kilkanaście kilometrów. Pogoda była sprzyjająca wędrowaniu i dopiero pod wieczór zaczęło lekko padać. I but nabiera barw ochronnych:) Rzeżucha leśna.obok leśnego czosnku i podagrycznika mój dodatek do kanapki:) Wieprz wiosenny i jego rozlewiska. Nad rzeką jeszcze cisza i spokój, bo jeszcze kajaki w przystaniach. Tu w Guciowie kończy się trasa spływów, bo już za drewnianym mostkiem roztacza się Park Narodowy. Nie będę ukrywać, że bardzo nie lubię tych spływów rzekami. Jest wtedy głośno, gwarno i tłoczno, a zwierzęta, dla których rzeka jest źródłem wody i gniazdujące w zaroślach ptaki jeszcze bardziej nie lubią tych ludzkich atrakcji. Im cieplej, tym głębiej trzeba nam uciekać w las.