Brak prądu, brak gazu i wielka chęć kawy taki był dzisiejszy ranek. O szóstej trzydzieści rozpaliłam w kuchni pod orzechem i była śnieżna kawa (błogosławiony niech będzie mój mąż zdun domorosły). Wiem, czyj to las: znam właścicieli. Ich dom jest we wsi; gdzieżby mieli Dojrzeć mnie, gdy spoglądam w mroku W ich las, po brzegi pełen bieli. Koń nie wie, czemu go w pół kroku Wstrzymałem: żadnych zagród wokół; Las, jeziora - tylko tyle W ten najciemniejszy wieczór roku. Dzwonkiem uprzęży koń co chwilę Pyta, czy aby się nie mylę. Tylko ten brzęk - i świst zawiei W sypiącym gęsto białym pyle. Ciągnie mnie w mroczną głąb tej kniei, Lecz woła trzeźwy świat nadziei I wiele mil od snu mnie dzieli, i wiele mil od snu mnie dzieli. Robert Frost w tłumaczeniu Barańczaka Na stabilny prąd przyszło trochę poczekać, ale w końcu stał się. Przyjechali panowie i zrobili co mogli. Dalej jestem na kaszy jaglanej. Mam wielkie szczęście, że ją bardzo lub...