Wieczór z kocykiem:)

 Powiało chłodem. Do południa kończyłam jesienny prace w obejściu. Okryłam róże i białą magnolię. Gałązki magnolii nie zdążyły zdrewnieć i zapewne będą zimowe straty, ale trudno ja zrobiłam, co mogłam. Zabezpieczyłam okienko w drewutni i piwnicy i podlałam ziemię w tunelu. Warto było zmagazynować wodę z ostatniego opadu. Nagrabiłam liści na kopiec z jabłkami i pietruszką. Nanosiłam drewna do kuchni i nawet upiekłam biszkopt z jabłkami:)

 Zaczyna się dobry czas z kocykiem:)

(Z sieci)


Komentarze

  1. Maria z Pogórza.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Ja już raczej do Dostojewskiego nie wrócę. Podziwiam, że Ci się chce w tym grzebać, bo jednak Dostojewski pozostawia zawsze jakiegoś moralnego kaca, a i bez tego nie jest łatwo żyć.

      Usuń
  2. Tak, tak same przyjemności:)

    OdpowiedzUsuń
  3. Tylko jak potem się z niego wygrzebać?. Kocyk bywa niebezpieczny szczególnie w nieprzychylnym czasie.

    OdpowiedzUsuń
  4. No nie, to ma być kontrolowane pokocykowanie, wieczorne, z książką, przy muzyce, z bliskimi. Nie takie zagrzebywanie się po uszy, do bólu.

    OdpowiedzUsuń
  5. Na szczęście mam zwierzaki. a one nie pozwolą pod tym kocykiem zostać:)

    OdpowiedzUsuń

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Listopadowe grzyby.

Piękno tej jesieni.