Wieczór z kocykiem:)
Powiało chłodem. Do południa kończyłam jesienny prace w obejściu. Okryłam róże i białą magnolię. Gałązki magnolii nie zdążyły zdrewnieć i zapewne będą zimowe straty, ale trudno ja zrobiłam, co mogłam. Zabezpieczyłam okienko w drewutni i piwnicy i podlałam ziemię w tunelu. Warto było zmagazynować wodę z ostatniego opadu. Nagrabiłam liści na kopiec z jabłkami i pietruszką. Nanosiłam drewna do kuchni i nawet upiekłam biszkopt z jabłkami:)
Zaczyna się dobry czas z kocykiem:)
(Z sieci)

Maria z Pogórza.
OdpowiedzUsuńJa już raczej do Dostojewskiego nie wrócę. Podziwiam, że Ci się chce w tym grzebać, bo jednak Dostojewski pozostawia zawsze jakiegoś moralnego kaca, a i bez tego nie jest łatwo żyć.
UsuńTak, tak same przyjemności:)
OdpowiedzUsuńTylko jak potem się z niego wygrzebać?. Kocyk bywa niebezpieczny szczególnie w nieprzychylnym czasie.
OdpowiedzUsuńNo nie, to ma być kontrolowane pokocykowanie, wieczorne, z książką, przy muzyce, z bliskimi. Nie takie zagrzebywanie się po uszy, do bólu.
OdpowiedzUsuńNa szczęście mam zwierzaki. a one nie pozwolą pod tym kocykiem zostać:)
OdpowiedzUsuń