Jesień jak chroniczna choroba.

 "Jesień jak chroniczna choroba. Codzienna amputacja. I nagle chirurg obraca uważną i surową twarz: słoneczna nadzieja napełnia las, łąkę i ogród. A dzieje się tak tylko po to, żeby mały, najmniejszy, ledwo widoczny pajączek mógł wykonać swoje zadanie rozciągając w powietrzu gruzłowate smugi białych nici. Jednak myliłby się ten, kto wyprowadzałby stąd zbyt daleko idące wnioski."- Julia Hartwig



Komentarze

  1. Ja mam nadzieję na piękne październikowe chwile:)
    U nas zaczęło padać wczoraj wieczorem i pada nadal, a na jesienne lenistwo muszę jeszcze trochę poczekać:)

    OdpowiedzUsuń
  2. Tak się czuję i czekam na smugi światła, ciepła...

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. No nie wiem, nie wiem ...Co raz częściej myślę, że wszystko co dobre i przyjazne już było.

      Usuń
    2. Mój optymizm dawno temu zjadł kot:) No ale trzeba żyć.
      Buziaki:)

      Usuń

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Listopadowe grzyby.

Piękno tej jesieni.