Jesień jak chroniczna choroba.
"Jesień jak chroniczna choroba. Codzienna amputacja. I nagle chirurg obraca uważną i surową twarz: słoneczna nadzieja napełnia las, łąkę i ogród. A dzieje się tak tylko po to, żeby mały, najmniejszy, ledwo widoczny pajączek mógł wykonać swoje zadanie rozciągając w powietrzu gruzłowate smugi białych nici. Jednak myliłby się ten, kto wyprowadzałby stąd zbyt daleko idące wnioski."- Julia Hartwig


Ja mam nadzieję na piękne październikowe chwile:)
OdpowiedzUsuńU nas zaczęło padać wczoraj wieczorem i pada nadal, a na jesienne lenistwo muszę jeszcze trochę poczekać:)
Tak się czuję i czekam na smugi światła, ciepła...
OdpowiedzUsuńNo nie wiem, nie wiem ...Co raz częściej myślę, że wszystko co dobre i przyjazne już było.
UsuńMój optymizm dawno temu zjadł kot:) No ale trzeba żyć.
UsuńBuziaki:)