Miejsce, gdzie co roku zbieraliśmy w listopadzie boczniaki zostało zmasakrowane ciężkim sprzętem. Nikt nie jest w stanie uchronić lasów przed wycinką. Nawet dumnie stojący na środku leśnej drogi muchomor poniósł porażkę.
Ten jesienny czas powoli rozmywa się we mgłach i deszczach. Kolory blakną, a w sercu rodzi się tęsknota za czymś tak nieuchwytnym i kruchym jak pajęcza nić. Zaczyna się wtedy dobry czas na ciepły piec, gorącą herbatę i puchaty koc. Jeśli jeszcze trafi się taki piękny dzień, że nikt niczego nie chce i niczego nie oczekuje, to można się w tym bezczasie zatrzymać. Można popatrzeć na swoje życie, jak biegnie nieuchronnie w niebyt. Piechotą przez las:) Drogą do domu.
Mario, u nas bujniejsze dzikie ziele i zaraz pędzę uskubać co nieco
OdpowiedzUsuńPewnie u was jest trochę cieplej:)
UsuńWierzę, że to wszystko jadalne...smaczności!
OdpowiedzUsuńJadalne:):)
UsuńSmacznego, trzymam kciuki, niech pada i będzie obficie.
OdpowiedzUsuńDziękuję:) Pada drobna mżawka, taki kapuśniaczek, ale i to cieszy.
UsuńM
To życzę Wam deszczu. Dużo i powoli, żeby ładnie wsiąkło.
OdpowiedzUsuńTeż wciągam zielsko wszelakie.
Marnie, ale pada.
UsuńZielsko wczesną wiosną jest pyszne. Czekam na młodziutkie listeczki lipy i kwiaty klonu:)
M