Popularne posty z tego bloga
Listopadowe grzyby.
Piękno tej jesieni.
Ten jesienny czas powoli rozmywa się we mgłach i deszczach. Kolory blakną, a w sercu rodzi się tęsknota za czymś tak nieuchwytnym i kruchym jak pajęcza nić. Zaczyna się wtedy dobry czas na ciepły piec, gorącą herbatę i puchaty koc. Jeśli jeszcze trafi się taki piękny dzień, że nikt niczego nie chce i niczego nie oczekuje, to można się w tym bezczasie zatrzymać. Można popatrzeć na swoje życie, jak biegnie nieuchronnie w niebyt. Piechotą przez las:) Drogą do domu.





Och, jak mój wnuk by się cieszył!
OdpowiedzUsuńU nas tylko mróz i szadź...
No pięknie i od razu przypomniało mi się opowiadanie Jana Cieślara, które u Ciebie przeczytałam i zainspirowałaś mnie do napisania wiersza, no i on, ten wiersz, będzie wyjściem do nowego projektu, który zaczyna we mnie kiełkować. Piękne zdjęcia, lubię się przyglądać zimie z ciepłego miejsa, i niech tak zostanie. Uściski ciepłe.
OdpowiedzUsuńŻyczę Ci udanego projektu, a wiersz przez Ciebie napisany jest mi bardzo bliski.
UsuńMój wnuk jak widzi śnieg, to od razu widzi bałwanki i śnieżne bitwy, a z braku innego towarzystwa babcia musi (i chce) brać we wszystkim udział:)
M