Kiedyś i to minie.
Nakrywanie i odkrywanie i znowu nakrywanie. Szklarnia pełna sadzonek papryki, ogórków i bakłażanów, a ciepła i deszczu nie widać. Poletka czekają na swoich mieszkańców:) Foliak wiatrem podszyty świeci co noc zniczami. Między tym wszystkim chodzę ja. Chodzę marnie, podpierając się laską, kijem i co tam jeszcze znajdę po drodze:) Wprawdzie stan zapalny w stopie powoli ustępuje, ale kręgosłup nie daje o sobie zapomnieć. Czekam na konsultację w sprawie zastrzyków na osteoporozę, bo ubytek masy kostnej duży, a różnych schorzeń też się nazbierało. Tak więc brać Prolię, czy nie brać, oto jest pytanie:) No i jeszcze teściowa od kilku dni jest w szpitalu. Do tej pory mieszkała sama, ale wygląda na to, że jest to już niemożliwe. Jedynym wyjściem jest DPS, na który ona obecnie nie wyraża zgody. Dodatkowo GOPS sprawia więcej kłopotów niż pomocy. Życie od tej strony jest nam całkowicie nieznane i w zasadzie jesteśmy bezradni. Ogólnie mało radosna ta wiosna dla nas. Cieszy jedynie kawa wypita w całkowitej ciszy o szóstej rano.




Brać 😊
OdpowiedzUsuńWzięłam. W zasadzie Wyboru nie miałam, bo gęstość kości zatrważająco marna. Ryzyko samoistnego pęknięcia kręgosłupa wysoka, a tego bym nie chciała:)
UsuńI tak zrobiłam:)
OdpowiedzUsuńI susza:(
OdpowiedzUsuńI jeszcze dodam, że w tej jednej filiżance kawy o szóstej rano, w ciszy, która nie jest pustką, mam nadzieję odnajdujesz schronienie. Taka chwila, w której wszystko na moment staje się wyraźne. Chciałabym Cię uściskać w tej wiosennej bezradności i powiedzieć: kiedyś i to minie, ale zanim minie – jesteś bardzo dzielna. I bardzo nie sama.
OdpowiedzUsuńBardzo dziękuję za miłe słowa:)
OdpowiedzUsuńZahartuję się razem z moimi roślinami i przetrwamy ten nieprzychylny dla nas czas:)
M