Moje Roztocze będzie lutowe, bardziej południowe, bo okolice Werchraty. Piosenka chwyta za serce, co się dziwić, to "kraina łagodności ". Znam zespół Cisza jak ta, kilka razy byłam na ich koncercie przy okazji różnych festiwali. Widzę, że Michał Łagowski dojrzał, lata lecą, został ojcem. Ale przecież nie o tym miało być, tylko o tym, że chyba każdy ma w sobie dwa życia; serdeczności Maria z Pogórza Przemyskiego
Ten głęboki intensywny niebieski kolor moja mam nazywała „ultramaryną". Kiedyś był to kolor bardzo popularny. Pamiętam, jak mama wysyłała mnie do miasta po "niebieską farbkę” dodawaną do wapna. Zapewne był to już barwnik chemiczny, ale i tak piękny. Ten dzień był cichy podwójnie, bo poszłam głęboko w las i słychać było jedynie moje kroki. Był to też dzień bezwietrzny, a cisze potęgowała rodząca się mgła. Ja wolę czas wietrzny i szumny rozgadany las:) M
Tak, tak, u mojej babci w górach do farby dolewało się ultramaryny, ale to wychodził taki jasny błękit. Czasami brak wiatru to przestrzeń na spokój i nowe odkrycia, ale rozmiem, że wolisz rozgadany las, też to lubię :)
Miejsce, gdzie co roku zbieraliśmy w listopadzie boczniaki zostało zmasakrowane ciężkim sprzętem. Nikt nie jest w stanie uchronić lasów przed wycinką. Nawet dumnie stojący na środku leśnej drogi muchomor poniósł porażkę.
Ten jesienny czas powoli rozmywa się we mgłach i deszczach. Kolory blakną, a w sercu rodzi się tęsknota za czymś tak nieuchwytnym i kruchym jak pajęcza nić. Zaczyna się wtedy dobry czas na ciepły piec, gorącą herbatę i puchaty koc. Jeśli jeszcze trafi się taki piękny dzień, że nikt niczego nie chce i niczego nie oczekuje, to można się w tym bezczasie zatrzymać. Można popatrzeć na swoje życie, jak biegnie nieuchronnie w niebyt. Piechotą przez las:) Drogą do domu.
Moje Roztocze będzie lutowe, bardziej południowe, bo okolice Werchraty. Piosenka chwyta za serce, co się dziwić, to "kraina łagodności ". Znam zespół Cisza jak ta, kilka razy byłam na ich koncercie przy okazji różnych festiwali. Widzę, że Michał Łagowski dojrzał, lata lecą, został ojcem. Ale przecież nie o tym miało być, tylko o tym, że chyba każdy ma w sobie dwa życia; serdeczności Maria z Pogórza Przemyskiego
OdpowiedzUsuńTen głęboki intensywny niebieski kolor moja mam nazywała „ultramaryną". Kiedyś był to kolor bardzo popularny. Pamiętam, jak mama wysyłała mnie do miasta po "niebieską farbkę” dodawaną do wapna. Zapewne był to już barwnik chemiczny, ale i tak piękny.
OdpowiedzUsuńTen dzień był cichy podwójnie, bo poszłam głęboko w las i słychać było jedynie moje kroki. Był to też dzień bezwietrzny, a cisze potęgowała rodząca się mgła. Ja wolę czas wietrzny i szumny rozgadany las:)
M
Tak, tak, u mojej babci w górach do farby dolewało się ultramaryny, ale to wychodził taki jasny błękit. Czasami brak wiatru to przestrzeń na spokój i nowe odkrycia, ale rozmiem, że wolisz rozgadany las, też to lubię :)
OdpowiedzUsuńMam zapas ultramaryny w słoiku, dodaję do płukania firanek dzierganych przeze mnie, mają ładny niebieskawy odcień 🙂 Maria z PP.
OdpowiedzUsuń