Miejsce, gdzie co roku zbieraliśmy w listopadzie boczniaki zostało zmasakrowane ciężkim sprzętem. Nikt nie jest w stanie uchronić lasów przed wycinką. Nawet dumnie stojący na środku leśnej drogi muchomor poniósł porażkę.
Ten jesienny czas powoli rozmywa się we mgłach i deszczach. Kolory blakną, a w sercu rodzi się tęsknota za czymś tak nieuchwytnym i kruchym jak pajęcza nić. Zaczyna się wtedy dobry czas na ciepły piec, gorącą herbatę i puchaty koc. Jeśli jeszcze trafi się taki piękny dzień, że nikt niczego nie chce i niczego nie oczekuje, to można się w tym bezczasie zatrzymać. Można popatrzeć na swoje życie, jak biegnie nieuchronnie w niebyt. Piechotą przez las:) Drogą do domu.
U mnie dziś wiosna ze słońcem, pojechaliśmy do lasu i nad Wisłę, zimy ani śladu!
OdpowiedzUsuńjotka
I u nas pod wieczór zrobiło się wiosennie.
UsuńOpowiadanie stało się już prawie tradycją:)
OdpowiedzUsuńU nas śniegu tyle co kot napłakał. Córka zrobiła 10 cm bałwanka:):)
M
Nie należę do tych, co dążą do doskonałości:)
OdpowiedzUsuńgdzie te święta ze śniegem... moje dzieciństwo.
OdpowiedzUsuńWe wspomnieniach i na zdjęciach:)
OdpowiedzUsuń