Ten jesienny czas powoli rozmywa się we mgłach i deszczach. Kolory blakną, a w sercu rodzi się tęsknota za czymś tak nieuchwytnym i kruchym jak pajęcza nić. Zaczyna się wtedy dobry czas na ciepły piec, gorącą herbatę i puchaty koc. Jeśli jeszcze trafi się taki piękny dzień, że nikt niczego nie chce i niczego nie oczekuje, to można się w tym bezczasie zatrzymać. Można popatrzeć na swoje życie, jak biegnie nieuchronnie w niebyt. Piechotą przez las:) Drogą do domu.
Też ostatnio szukałam wiosny. I dała się znaleźć bez problemu. :)
OdpowiedzUsuńI wszędzie jej pełno:)
UsuńWiosna na spacerze słodka jest i łagodna. Aż Ci zazdroszczę Mario bo mnie uziemiło na jakiś czas.
OdpowiedzUsuńChciałoby się zawołać - Czasie, zwolnij!-
OdpowiedzUsuńPewnie jak zwykle przemknie mi wiosna, ani się obejrzę, a chciałabym cieszyć się nią jak najdłużej. Chyba na tę porę roku czeka się z największym utęsknieniem. Serdeczności Maria z Pogórza Przemyskiego.
Oby tylko za szybko w lato się nie zamieniła.
UsuńM
Dzisiaj zaczęły kwitnąć brzoskwinie i aż szkoda, że przymrozki znowu biedą.
OdpowiedzUsuńDziękuję za spacer :) piękne zdjęcie i Twoja okolica.
OdpowiedzUsuńDobrego, słonecznego maja, M.!
OdpowiedzUsuńDziękuję:)
Usuń