Kiedy budzisz się rankiem,

 a za oknem znowu piękne widoki, a ty (ja) musisz jechać do miasta, stać w śnieżycy na przystanku, iść pod wiatr i zauważasz jak z każdym mijającym i ochlapującym ciebie autem wzbogaciło się twoje słownictwo. Na pocieszenie w domu czeka kawa, córka i film:)








Komentarze

  1. I to wszystko na tuż za progiem:)

    OdpowiedzUsuń
  2. To prawda. Wyjątkowo kapryśna ta zima.

    OdpowiedzUsuń
  3. Na emeryturze to ja już jestem od jakiegoś czasu, tylko że życie i problemy emerytki z maleńkiej wioski są diametralnie inne niż tej z miasta.

    OdpowiedzUsuń
  4. Maria z Pogórza Przemyskiego13.02.2024, 07:27

    Wraz z wiekiem coraz mniej lubię zimę, może nie zimę, ale chłód:-) widoki bajeczne, śnieg chyba mokry, niedługo poleży, a zostawi chlapę. U nas poleżał jeden dzień, a nocny deszcz spłukał prawie wszystko, jeszcze gdzie-niegdzie można spotkać zleżałe łaty z wcześniejszych opadów. A kosy już koncertują rankiem, idzie wiosna:-)

    OdpowiedzUsuń
  5. Przyjadę do Ciebie, jak tylko zakończę budowę portalu do teleportacji:)
    Istotnie masz już piękną wiosnę. Moja córka ma jeszcze sesję i ogarnia swoje sprawy z domu, a ja wspomagam ją herbatkami i ulubionymi daniami:)
    M

    OdpowiedzUsuń
  6. Jesteś bardzo dzielna:) Te Twoje 12 tysięcy to jest chyba 8 kilometrów, a pamiętam, że wcześniej za takimi marszami nie przepadałaś:) Te 12 tysięcy to tak codziennie?
    Uściski:)

    OdpowiedzUsuń
  7. 3-4 razy w tygodniu, przed odebraniem Zosi z przedszkola, wychodzę 1,5 h wcześniej i idę taką drogą dookoła mojej dzielnicy, to już trwa, zaczynałam dwa lata temu krótsze trasy, ale od kilku miesięcy już systematycznie, niechęć niechęcią, ale zdrowie zdrowiem, u mnie 12 600, bo to tak mi wychodzi to 9,82 km. A jak wyprawiam się specjalnie tylko na chodzenie, to robię ok 12 km, powtarzam małe koło przy osiedlowe.

    Niechęć to ja mam do jeżdżenia autem https://wcieniuskrzydel.blogspot.com/2023/07/teatru.html

    OdpowiedzUsuń
  8. Jesteś niesamowita. Brawo:)

    OdpowiedzUsuń
  9. Muszę i ja jakoś siebie zmotywować, bo przez zimowe miesiące się rozleniwiłam. Jestem wręcz mistrzynią w wyszukiwaniu wymówek. Mam nadzieję, że z wiosną będzie łatwiej, bo jednak przez tę złamaną rękę i zapalenie płuc jestem jakaś doniczegowata.

    OdpowiedzUsuń
  10. Dzisiaj rano powitał nas przymrozek (-5 stopni), a teraz pada deszcz. Nieustanna zmienność pogodowa trwa.
    Zima w kwietniu wróży wielki nieurodzaj w sadach.
    M

    OdpowiedzUsuń

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Listopadowe grzyby.

Piękno tej jesieni.