Wciąż czekamy na bociany. Wprawdzie nieliczne osobniki już są, ale te zapewne zimowały gdzieś bliżej. Większość (w tym monitorowane) są nadal w Afryce i potrzebują kilku tygodni na powrót do nas. Trochę, a nawet bardzo mnie to martwi.
Miejsce, gdzie co roku zbieraliśmy w listopadzie boczniaki zostało zmasakrowane ciężkim sprzętem. Nikt nie jest w stanie uchronić lasów przed wycinką. Nawet dumnie stojący na środku leśnej drogi muchomor poniósł porażkę.
Ten jesienny czas powoli rozmywa się we mgłach i deszczach. Kolory blakną, a w sercu rodzi się tęsknota za czymś tak nieuchwytnym i kruchym jak pajęcza nić. Zaczyna się wtedy dobry czas na ciepły piec, gorącą herbatę i puchaty koc. Jeśli jeszcze trafi się taki piękny dzień, że nikt niczego nie chce i niczego nie oczekuje, to można się w tym bezczasie zatrzymać. Można popatrzeć na swoje życie, jak biegnie nieuchronnie w niebyt. Piechotą przez las:) Drogą do domu.
Dobrze, że są ptaki, pięknie się wpisują w pejzaż.
OdpowiedzUsuńWciąż czekamy na bociany. Wprawdzie nieliczne osobniki już są, ale te zapewne zimowały gdzieś bliżej. Większość (w tym monitorowane) są nadal w Afryce i potrzebują kilku tygodni na powrót do nas. Trochę, a nawet bardzo mnie to martwi.
UsuńOd kiedy odkryłam, ze ludzie polują na bociany, przezyłam wewnętrzny dramat.
UsuńOch to straszne. Siostra opowiadała mi o polowaniach na ptaki na Malcie. Okropne!
UsuńJest w ludziach ogrom zła.
UsuńTylko musimy przetrwać jutrzejszy śnieg i mróz:)
OdpowiedzUsuń