Popularne posty z tego bloga
Listopadowe grzyby.
Piękno tej jesieni.
Ten jesienny czas powoli rozmywa się we mgłach i deszczach. Kolory blakną, a w sercu rodzi się tęsknota za czymś tak nieuchwytnym i kruchym jak pajęcza nić. Zaczyna się wtedy dobry czas na ciepły piec, gorącą herbatę i puchaty koc. Jeśli jeszcze trafi się taki piękny dzień, że nikt niczego nie chce i niczego nie oczekuje, to można się w tym bezczasie zatrzymać. Można popatrzeć na swoje życie, jak biegnie nieuchronnie w niebyt. Piechotą przez las:) Drogą do domu.


No to chyba niezadługo usłyszymy wiosenne pukanie do drzwi.....
OdpowiedzUsuńPrzyjdzie razem ze skowronkami:)
UsuńŚnieg u nas ginie w oczach, przebisniegów mało, te na zdjęciach to Twoje? Lubię powrót żurawi, jeszcze na początku stycznia widziałam ich klucze😊
OdpowiedzUsuńMaria z PP.
UsuńKwiateczki moje:). Rosną sobie, gdzie chcą i w lesie i w sadzie i jak na zdjęciu wśród róż.
UsuńNasze żurawie na razie siedzą na bagnach wśród lasów
Daj Boże.. :))
OdpowiedzUsuńTak i u mnie pierwsze zwiastuny Pani Wiosny:)))))
OdpowiedzUsuńPomimo szarości za oknem ciepło pozdrawiam i przesyłam uśmiech
Znalazłaś?
OdpowiedzUsuńU nas przekwitają żonkile... wiosna, ale nie czuję się jakoś specjalnie wiosenna.
OdpowiedzUsuńSzybko tam u Ciebie wiosna mija to i trudno poczuć się wiosennie. Moje żonkile ledwo z ziemi wystają, a dzisiaj znowu minus 7 stopni i trochę śniegu. Na zachodzie i centrum kraju ponoć mają już pąki:) Tutaj czas wolniej płynie.
OdpowiedzUsuńW tym tygodni ma być kilka nocy poniżej zera, ale wiosna kwitnie, pataki śpiewają, dzień dłuższy, tylko ten czas niestety, pędzi jak szalony...
Usuń