Miejsce, gdzie co roku zbieraliśmy w listopadzie boczniaki zostało zmasakrowane ciężkim sprzętem. Nikt nie jest w stanie uchronić lasów przed wycinką. Nawet dumnie stojący na środku leśnej drogi muchomor poniósł porażkę.
Ten jesienny czas powoli rozmywa się we mgłach i deszczach. Kolory blakną, a w sercu rodzi się tęsknota za czymś tak nieuchwytnym i kruchym jak pajęcza nić. Zaczyna się wtedy dobry czas na ciepły piec, gorącą herbatę i puchaty koc. Jeśli jeszcze trafi się taki piękny dzień, że nikt niczego nie chce i niczego nie oczekuje, to można się w tym bezczasie zatrzymać. Można popatrzeć na swoje życie, jak biegnie nieuchronnie w niebyt. Piechotą przez las:) Drogą do domu.
panele odśnieżone i to jest najważniejsze... reszta nich leży jak lezy, ależ masz cudną zimę. Dobrze jest się tak pogapić :P
OdpowiedzUsuńJa się cieszę wirtualnie, bo gdyby mi tu spadło, to depresja murowana :*
UsuńAlbo biegłabyś z Zosią po zaśnieżonych ścieżkach, bo czasem ma się wszystkiego dosyć, a czasem odczuwa się wielki niedosyt:):)
UsuńKto wie, kto wie :)
Usuń