Złotniczeńku ty na niebie

 


Złotniczeńku ty na niebie,                                               

chcę pić życie, nie mam z czego.

Zrób mi kubek, proszę ciebie,

z szczerozłota gwiaździstego! 

Zrób mi kubek! Zrób mi kubek!

Ale, proszę, zrób mi ładnie,

wyrzeźb wszystko w nim, co lubię:

                                     pieska, serce, gwiazdkę na dnie.                                        

Zrób mi lekki i nieduży,

ale mocny zrób i trwały,

niech mi całą wieczność służy!

Chcę pić z niego dla twej chwały. 

Otrzyj ręce twe z pozłoty,

którą złocisz świat po ciemku,

dla miłości, dla tęsknoty

uczyń kubek, Złotniczeńku

Maria Pawlikowska - Jasnorzewska

Komentarze

  1. A już myśłałam, że to nocniki... piękny wiersz.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. don't blink5.11.2022, 19:01

      Czemu nie, nocniki też ważne:):)?

      Usuń
    2. No bo wiesz tak już mamy, że po żarciu z nocnik siadamy:):)

      Usuń
  2. don't blink8.11.2022, 12:48

    No nie wiem, wieczność jest długa:)

    OdpowiedzUsuń
  3. Maria z Pogórza Przemyskiego9.11.2022, 10:43

    Podczas którejś wędrówki po Roztoczu napotkałam taki garnek z dwoma uszami zawieszony na gałęzi, a może to był urynał? ... raczej nie, urynał miał chyba jedno ucho:-) banior był tak śliczny, kształtny, jaskrawoczerwony, że musiałam walczyć ze sobą, czy go nie zabrać, pasowałby jako ozdoba na płocie ze sztachet, ale zostawiłam, to był początek ponad 20-kilometrowej trasy:-)

    OdpowiedzUsuń

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Listopadowe grzyby.

Piękno tej jesieni.