Ten jesienny czas powoli rozmywa się we mgłach i deszczach. Kolory blakną, a w sercu rodzi się tęsknota za czymś tak nieuchwytnym i kruchym jak pajęcza nić. Zaczyna się wtedy dobry czas na ciepły piec, gorącą herbatę i puchaty koc. Jeśli jeszcze trafi się taki piękny dzień, że nikt niczego nie chce i niczego nie oczekuje, to można się w tym bezczasie zatrzymać. Można popatrzeć na swoje życie, jak biegnie nieuchronnie w niebyt. Piechotą przez las:) Drogą do domu.
To musi być specjalna okazja, skoro ofiarowałaś synowi tak treściwą pieśń:-)
OdpowiedzUsuńTylko samo życie.
UsuńMy matki to dużo więcej widzimy i czujemy, ja dla odmiany piszę wiersze dla córki...
OdpowiedzUsuńI chyba po to jesteśmy:)
Usuńtak, mają nas, to dużo.
Usuń