Popularne posty z tego bloga
Listopadowe grzyby.
Piękno tej jesieni.
Ten jesienny czas powoli rozmywa się we mgłach i deszczach. Kolory blakną, a w sercu rodzi się tęsknota za czymś tak nieuchwytnym i kruchym jak pajęcza nić. Zaczyna się wtedy dobry czas na ciepły piec, gorącą herbatę i puchaty koc. Jeśli jeszcze trafi się taki piękny dzień, że nikt niczego nie chce i niczego nie oczekuje, to można się w tym bezczasie zatrzymać. Można popatrzeć na swoje życie, jak biegnie nieuchronnie w niebyt. Piechotą przez las:) Drogą do domu.

Gdyby to była metoda to ja już bym żyła bez zmartwień...
OdpowiedzUsuńMetoda sama w sobie zła nie jest i czasem pomaga.
UsuńAleż skomplikowane zdanie :) Dawno już nie spotkałam się z takim użyciem słowa ,,wychodzić" i tak główkuję i główkuję. Najpierw oczywiście organizm skrótowo podsunął myśl, że uciekło Ci coś w zdaniu... no ale nie, nie daję wiary, żeby tak. I wreszcie olśnienie :D Taaa... Myślę, że sporo nas by obeszło planetę calutką x razy :P Ale z panem J. Tat absolutnie się nie zgodzę. Jest/był pesymistą i w ogóle nie czuje czym jest optymizm :) Pozdrawiam optymistycznie :)
OdpowiedzUsuńMoże bardziej szczęśliwymi ludźmi.
OdpowiedzUsuńTego właśnie się boimy :)
OdpowiedzUsuńZapraszam. Weźmiemy kije i worki podróżne na plecy, a w każdym będzie kamień ciężki, bo gdzieś na dnie serca kołacze myśl, że mogłam bardziej, mogłam lepiej....
OdpowiedzUsuń