U mnie w ogródku, przez suszę czereśnie i wiśnie już w sierpniu gubiły liście :/ Na szczęście pod koniec września trochę popadało :) Cudne widoki :) Pozdrawiam ciepło, Agness:)
Miejsce, gdzie co roku zbieraliśmy w listopadzie boczniaki zostało zmasakrowane ciężkim sprzętem. Nikt nie jest w stanie uchronić lasów przed wycinką. Nawet dumnie stojący na środku leśnej drogi muchomor poniósł porażkę.
Ten jesienny czas powoli rozmywa się we mgłach i deszczach. Kolory blakną, a w sercu rodzi się tęsknota za czymś tak nieuchwytnym i kruchym jak pajęcza nić. Zaczyna się wtedy dobry czas na ciepły piec, gorącą herbatę i puchaty koc. Jeśli jeszcze trafi się taki piękny dzień, że nikt niczego nie chce i niczego nie oczekuje, to można się w tym bezczasie zatrzymać. Można popatrzeć na swoje życie, jak biegnie nieuchronnie w niebyt. Piechotą przez las:) Drogą do domu.
U mnie w ogródku, przez suszę czereśnie i wiśnie już w sierpniu gubiły liście :/ Na szczęście pod koniec września trochę popadało :)
OdpowiedzUsuńCudne widoki :)
Pozdrawiam ciepło, Agness:)
Wiśnie i czereśnie często gubią wcześnie liście nie tyle przez suszę, a ile przez choroby grzybowe. Różnie więc z tym bywa.
UsuńDrzewa rosnące samotnie mają lepsze warunki niż te w lesie. U nas lato było mocno suche, a i teraz za dużo wilgoci nie ma,
OdpowiedzUsuńLubie takie trochę dziwaczne słowa:) U nas najczęściej mówi się skraj, na skraju. Okrajek jest piękny:)
OdpowiedzUsuńU nas też mówi się na skraju, skraj, ale `okrajek jest fascynujący i odrobinę magiczny :*
OdpowiedzUsuńMnie się trochę kojarzy z takim sobie miłym krasnoludkiem. Wędruje sobie Okrajek skrajem lasu...:)
OdpowiedzUsuńIdealny początek bajki...
OdpowiedzUsuń