Ten jesienny czas powoli rozmywa się we mgłach i deszczach. Kolory blakną, a w sercu rodzi się tęsknota za czymś tak nieuchwytnym i kruchym jak pajęcza nić. Zaczyna się wtedy dobry czas na ciepły piec, gorącą herbatę i puchaty koc. Jeśli jeszcze trafi się taki piękny dzień, że nikt niczego nie chce i niczego nie oczekuje, to można się w tym bezczasie zatrzymać. Można popatrzeć na swoje życie, jak biegnie nieuchronnie w niebyt. Piechotą przez las:) Drogą do domu.
Och, moja Zoś lubi bajkę o entliczku pentliczku i uwielbia jabłka. Piękny masz zbiór. Chyba zrobię ryż z jabłkami z tej okazji :)
OdpowiedzUsuńTwoja Zośka wie co piękne i pyszne:), a to wykonanie wiersza i mnie urzekło. Swojego czasu dużo wierszy czytałam swoim dzieciom i wiele z nich umiem nadal na pamięć. Ryż z jabłkami jest jednym z dań, które je moja córka.
UsuńNo i w tym samym czasie co ty sączyłaś ten likier, ja raczyłam się nalewką z czarnej porzeczki. Toż to wyszła nam prawie impreza:):)
UsuńMiłe słowa:)
UsuńDobrego wieczoru
Coś pięknego i smacznego:)
OdpowiedzUsuń