Ten jesienny czas powoli rozmywa się we mgłach i deszczach. Kolory blakną, a w sercu rodzi się tęsknota za czymś tak nieuchwytnym i kruchym jak pajęcza nić. Zaczyna się wtedy dobry czas na ciepły piec, gorącą herbatę i puchaty koc. Jeśli jeszcze trafi się taki piękny dzień, że nikt niczego nie chce i niczego nie oczekuje, to można się w tym bezczasie zatrzymać. Można popatrzeć na swoje życie, jak biegnie nieuchronnie w niebyt. Piechotą przez las:) Drogą do domu.
Dla takich ludzi są zapewne inne ścieżki pomocy.
OdpowiedzUsuńTa pomoc jest dla ludzi dotkniętych wojną, których pozbawiono nie tylko domów i przeto są bezdomni, ale i ojczyzny. Dzisiaj byłam świadkiem przyjazdu autokaru pełnym maleńkich dzieci. Ludzie płakali na ulicy. Skala nieszczęścia jest nieporównywalna.
Do tego trauma wojny, stracić wszystko w jednej chwili, ucieczka do obcego państwa, często bez znajomości języka, orientacji w terenie, itd, nieszczęście, to w tym przypadku powiedziałabym jest to delikatne ujęcie sytuacji, w jakiej znaleźli się Ci ludzie.
OdpowiedzUsuń"nasi bezdobni" zazwyczaj sami wybierają swoją drogę, mój kolega pisał o bezdomych książkę i spędził z nimi dużo czasu, więc pytanie o to, kto pomoże bezdomnym, jest delikatnie to ujmę, nie na miejscu. Matki z domów przemocowych mają systemową pomoc, ale muszą chcieć ją przyjąć, a emeryci w Polsce z 13 ii 14 emeryturami i z pomocą Opieki Społecznej radzą sobie coraz lepiej. Chyba że się wstydzą prosić o pomoc, wtedy to już inna kwestia.
Ukraińcy uciekają przed wojną, wszystkie wytoczone argumenty z pierwszego komentarza stawaiają Cię Pellegrino w bardzo nieprzyjemnym świetle jako człowieka.