Ten jesienny czas powoli rozmywa się we mgłach i deszczach. Kolory blakną, a w sercu rodzi się tęsknota za czymś tak nieuchwytnym i kruchym jak pajęcza nić. Zaczyna się wtedy dobry czas na ciepły piec, gorącą herbatę i puchaty koc. Jeśli jeszcze trafi się taki piękny dzień, że nikt niczego nie chce i niczego nie oczekuje, to można się w tym bezczasie zatrzymać. Można popatrzeć na swoje życie, jak biegnie nieuchronnie w niebyt. Piechotą przez las:) Drogą do domu.
Lubię ten czas, kiedy odlatują, trochę mi smutno, ale najbardziej lubię, gdy przylatują:-) kiedyś siedzieliśmy z mężem na skałkach k.Humennego na Słowacji, bo akuratnie zakwitły sasanki i pojechaliśmy je zobaczyć. Trzeba było wspiąć się dosyć wysoko, można było odpocząć na ławeczce i właśnie podczas takiego posiedzenia obserwowaliśmy wracające klucze żurawi ... do dziś pamiętam tę radość rozpierającą serce, że już wiosna, ciepłe słońce na twarzy :-) to ulotne chwile, ale zapadające w serce na zawsze.
OdpowiedzUsuńPiękne masz wspomnienie:). Mnie żurawie przylatujące i odlatujące zastają zazwyczaj przy pracy. Wiosną razem z nimi cieszę się, że udało nam się przetrwać zimowy czas, a jesienią życzymy sobie, abyśmy dotrwali do wiosny:). Zero romantyzmu tylko samo życie.
UsuńJuż lecą?
OdpowiedzUsuńpięknie...
Usuń