Za szpakami nie przepadam. Czasem im mówię, że może przyjść taki czas, kiedy zamiast zupy czereśniowej ugotuję zupę szpakową:) pszczół w naszej okolicy w zasadzie już nie ma. Ja w tym roku jeszcze żadnej nie widziałam.
Miejsce, gdzie co roku zbieraliśmy w listopadzie boczniaki zostało zmasakrowane ciężkim sprzętem. Nikt nie jest w stanie uchronić lasów przed wycinką. Nawet dumnie stojący na środku leśnej drogi muchomor poniósł porażkę.
Ten jesienny czas powoli rozmywa się we mgłach i deszczach. Kolory blakną, a w sercu rodzi się tęsknota za czymś tak nieuchwytnym i kruchym jak pajęcza nić. Zaczyna się wtedy dobry czas na ciepły piec, gorącą herbatę i puchaty koc. Jeśli jeszcze trafi się taki piękny dzień, że nikt niczego nie chce i niczego nie oczekuje, to można się w tym bezczasie zatrzymać. Można popatrzeć na swoje życie, jak biegnie nieuchronnie w niebyt. Piechotą przez las:) Drogą do domu.
Jak to zwykle na wsi. Kury rządzą i ustalają nam grafik:), a zima...no cóż, dzisiaj znowu pada od rana śnieg(:
OdpowiedzUsuńZa szpakami nie przepadam. Czasem im mówię, że może przyjść taki czas, kiedy zamiast zupy czereśniowej ugotuję zupę szpakową:)
OdpowiedzUsuńpszczół w naszej okolicy w zasadzie już nie ma. Ja w tym roku jeszcze żadnej nie widziałam.
To zimno, które od dwóch dni mnie paraliżuje... czułam, że niesie na Europę coś mroźnego. Czyli zima nie odpuszcza. Kury lubię, bardzo.
OdpowiedzUsuńMam nadzieję, że to takie zimowe ostatki:)
OdpowiedzUsuń