Miejsce, gdzie co roku zbieraliśmy w listopadzie boczniaki zostało zmasakrowane ciężkim sprzętem. Nikt nie jest w stanie uchronić lasów przed wycinką. Nawet dumnie stojący na środku leśnej drogi muchomor poniósł porażkę.
Ten jesienny czas powoli rozmywa się we mgłach i deszczach. Kolory blakną, a w sercu rodzi się tęsknota za czymś tak nieuchwytnym i kruchym jak pajęcza nić. Zaczyna się wtedy dobry czas na ciepły piec, gorącą herbatę i puchaty koc. Jeśli jeszcze trafi się taki piękny dzień, że nikt niczego nie chce i niczego nie oczekuje, to można się w tym bezczasie zatrzymać. Można popatrzeć na swoje życie, jak biegnie nieuchronnie w niebyt. Piechotą przez las:) Drogą do domu.
Nigdy nie liczyłam króków, chociaż często mnie to kusi.
OdpowiedzUsuńKroki liczy za mnie aplikacja w telefonie:).Moja kuzynka usiłowała kiedyś policzyć schody na połoninach w Biesiadach. Totalna klęska:)
UsuńWolę nie przeliczać tego na kroki, ale na pewno po 30 kilometrze marszu (po płaskim!) wpadam w stan mistyczny. :)
OdpowiedzUsuńPodziwiam :)
UsuńTakie odległości dla mnie to już za dużo.
Nieczęsto i coraz rzadziej. ;)
UsuńChyba zacznę liczyć kroki... :)
OdpowiedzUsuńPoczekaj z tym liczeniem do wiosny:):)
Usuń