Wędkarzy trzech:) mąż, syn i brat przez kilka dni przemierzali wody Soliny, Jeziora Myczkowskiego i Sanu. Pogodę mieli piękną, komary okazałe, a pstrągi dawały się łapać jak głupie.
Miejsce, gdzie co roku zbieraliśmy w listopadzie boczniaki zostało zmasakrowane ciężkim sprzętem. Nikt nie jest w stanie uchronić lasów przed wycinką. Nawet dumnie stojący na środku leśnej drogi muchomor poniósł porażkę.
Ten jesienny czas powoli rozmywa się we mgłach i deszczach. Kolory blakną, a w sercu rodzi się tęsknota za czymś tak nieuchwytnym i kruchym jak pajęcza nić. Zaczyna się wtedy dobry czas na ciepły piec, gorącą herbatę i puchaty koc. Jeśli jeszcze trafi się taki piękny dzień, że nikt niczego nie chce i niczego nie oczekuje, to można się w tym bezczasie zatrzymać. Można popatrzeć na swoje życie, jak biegnie nieuchronnie w niebyt. Piechotą przez las:) Drogą do domu.
cieszyć się pasją wędkarzy, w takim rodzinnym gronie to tylko zazdrościć. :D czasem z taką paczką bywa rózżnie....
OdpowiedzUsuńMamy szczęście:)
Usuńmacie :D
Usuńi jeszcze masz świadomość tego.
bo znam takich, którzy by byli niezadowoleni tylko
pozdrawiam Ala
Zieleń i wędkarze, San wydaje się rwący :) ale pstrągi chyba właśnie lubią taki nurt. Chyba - bo się zupełnie nie znam.
OdpowiedzUsuńPstrągi i wędkarze uwielbiają górskie rzeki :)
Usuń