masz też własną wędkę? Byłas tam z Nimi... :D. Piękny spacer z Twoimi zdjęciami. To z wypływajacym bugiem, aż mnie złapało za serce... czas nad Brdę, czas nad Brdę chyba...
Miejsce, gdzie co roku zbieraliśmy w listopadzie boczniaki zostało zmasakrowane ciężkim sprzętem. Nikt nie jest w stanie uchronić lasów przed wycinką. Nawet dumnie stojący na środku leśnej drogi muchomor poniósł porażkę.
Ten jesienny czas powoli rozmywa się we mgłach i deszczach. Kolory blakną, a w sercu rodzi się tęsknota za czymś tak nieuchwytnym i kruchym jak pajęcza nić. Zaczyna się wtedy dobry czas na ciepły piec, gorącą herbatę i puchaty koc. Jeśli jeszcze trafi się taki piękny dzień, że nikt niczego nie chce i niczego nie oczekuje, to można się w tym bezczasie zatrzymać. Można popatrzeć na swoje życie, jak biegnie nieuchronnie w niebyt. Piechotą przez las:) Drogą do domu.
masz też własną wędkę? Byłas tam z Nimi... :D. Piękny spacer z Twoimi zdjęciami. To z wypływajacym bugiem, aż mnie złapało za serce... czas nad Brdę, czas nad Brdę chyba...
OdpowiedzUsuńNie. Ja nie łowię rybek :)
UsuńPiękne widoki, miód dla duszy :)
OdpowiedzUsuńWspaniały spacer, ryby chociaż wyskakiwały z rzeki?
OdpowiedzUsuńRyby mądre i w taki deszcz pluskały się w rzece:)
UsuńKocierba? Co to kwitnie? Przed chwilą u Margarithes jadłam fish & chips 😉 a tu proszę jak ryby się łowią 😀
OdpowiedzUsuń