Może nie w religijnym klimacie, ale mam nadzieję, że po obecnych doświadczeniach, przynajmniej część ludzi na naszym globie, zrozumie jak kruche jest życie i być może je przewartościuje.
Miejsce, gdzie co roku zbieraliśmy w listopadzie boczniaki zostało zmasakrowane ciężkim sprzętem. Nikt nie jest w stanie uchronić lasów przed wycinką. Nawet dumnie stojący na środku leśnej drogi muchomor poniósł porażkę.
Ten jesienny czas powoli rozmywa się we mgłach i deszczach. Kolory blakną, a w sercu rodzi się tęsknota za czymś tak nieuchwytnym i kruchym jak pajęcza nić. Zaczyna się wtedy dobry czas na ciepły piec, gorącą herbatę i puchaty koc. Jeśli jeszcze trafi się taki piękny dzień, że nikt niczego nie chce i niczego nie oczekuje, to można się w tym bezczasie zatrzymać. Można popatrzeć na swoje życie, jak biegnie nieuchronnie w niebyt. Piechotą przez las:) Drogą do domu.
Może nie w religijnym klimacie, ale mam nadzieję, że po obecnych doświadczeniach, przynajmniej część ludzi na naszym globie, zrozumie jak kruche jest życie i być może je przewartościuje.
OdpowiedzUsuńMożliwe, że tak będzie, ale z ludźmi nigdy nic nie wiadomo.
Usuń