Może i wyglądają uroczo, ale są wyjątkowo rozwydrzone i bardzo gadatliwe, a to źle wróży ich przyszłości. Mówię im co chwila, że to nie wybory i lepiej zamknąć dzioby, ale nie mam wśród nich autorytetu:(
Miejsce, gdzie co roku zbieraliśmy w listopadzie boczniaki zostało zmasakrowane ciężkim sprzętem. Nikt nie jest w stanie uchronić lasów przed wycinką. Nawet dumnie stojący na środku leśnej drogi muchomor poniósł porażkę.
Ten jesienny czas powoli rozmywa się we mgłach i deszczach. Kolory blakną, a w sercu rodzi się tęsknota za czymś tak nieuchwytnym i kruchym jak pajęcza nić. Zaczyna się wtedy dobry czas na ciepły piec, gorącą herbatę i puchaty koc. Jeśli jeszcze trafi się taki piękny dzień, że nikt niczego nie chce i niczego nie oczekuje, to można się w tym bezczasie zatrzymać. Można popatrzeć na swoje życie, jak biegnie nieuchronnie w niebyt. Piechotą przez las:) Drogą do domu.
Wiosna pełną gębą. Czy raczej dziobem. Słyszę poruszenie, ptaki śpiewają. Rodzi się nowe.
OdpowiedzUsuńNie mogę uwierzyć, że te zdjęcia zostały wykonane wczoraj :O.
OdpowiedzUsuńGdy byłam mała też mój dziadek miał takie małe kurczaczki :)
OdpowiedzUsuńFajne są takie małe śmierdziuchy:)
UsuńWiosna i zima tak blisko, a tak daleko... kurczaki wyglądają uroczo :)
OdpowiedzUsuńMoże i wyglądają uroczo, ale są wyjątkowo rozwydrzone i bardzo gadatliwe, a to źle wróży ich przyszłości. Mówię im co chwila, że to nie wybory i lepiej zamknąć dzioby, ale nie mam wśród nich autorytetu:(
UsuńA to "u nas" to gdzie?
OdpowiedzUsuńDzisiaj pada deszcz, pada i pada, i to mnie cieszy bardzo:)