Miejsce, gdzie co roku zbieraliśmy w listopadzie boczniaki zostało zmasakrowane ciężkim sprzętem. Nikt nie jest w stanie uchronić lasów przed wycinką. Nawet dumnie stojący na środku leśnej drogi muchomor poniósł porażkę.
Ten jesienny czas powoli rozmywa się we mgłach i deszczach. Kolory blakną, a w sercu rodzi się tęsknota za czymś tak nieuchwytnym i kruchym jak pajęcza nić. Zaczyna się wtedy dobry czas na ciepły piec, gorącą herbatę i puchaty koc. Jeśli jeszcze trafi się taki piękny dzień, że nikt niczego nie chce i niczego nie oczekuje, to można się w tym bezczasie zatrzymać. Można popatrzeć na swoje życie, jak biegnie nieuchronnie w niebyt. Piechotą przez las:) Drogą do domu.
Jakie fajne okno ;-) Zecydowanie da się żyć :-)
OdpowiedzUsuńŻyć się da, ale lata w kręgosłupie czuć :)
UsuńNo pięknie jest ogarnięta. Ja się dopiero od poniedziałku zadomawiam, wcześniej pierniczyłam do pracy 😉 a ten lekki śnieżek to mógłby zostać 😚
OdpowiedzUsuńMoże się śnieżkowi uda zostać, bo świeżutki zaczął padać.
UsuńAle PIĘKNE dekoracje☺Magia świąt będzie z pewnością piękna .Pozdrawiam...a ciasteczka cudo.☺
OdpowiedzUsuńSą to najtańsze dekoracje. Mech, szyszki, pierniki, jarzębina, bałwanki z żarówek i odrobina kupionych dodatków.
Usuńmagia....
OdpowiedzUsuńAleż u Ciebie pachnie... przypomniałaś mi, że mam z kordonka białe gwiazdki, muszę odszukać i powiesić w oknach, niech dyndają. Miłego czasu :)
OdpowiedzUsuńPowieś, powieś co się mają smucić gdzieś tam w kącie:)
Usuńparapet prześliczny...
OdpowiedzUsuńpiękne :)