Powiewa.







To już ostatnie pomidorki. Nastała pogoda prawdziwie jesienna. To jest już czas kotów, koców i gorących herbat. Bez ciepłych rękawic i serdaka nie jestem w stanie pracować na dworze. Wieczorami znowu mam dużo czasu na czytanie. Tylko czemu ciągnie mnie do książek, które są mi dobrze znane? Ostatnio po raz któryś przeczytałam "Dziewięciu książąt Amberu" Zelaznego i "Dobry omen" Gaimana i Pratchetta. Wygląda na to, że "stare przyzwyczajenia mają długie życie".
Czekam i czekam:)


Komentarze

  1. u mnie i leje, powiewa, duje chwilami.
    Jak przechowasz te zielone pomidorki?

    OdpowiedzUsuń
  2. Tutaj też wiało i nadal wieje bardzo mocno. Ja akurat lubię tego typu pogodę:).
    Jeśli Twoja praca jest tak męcząca, to może warto znaleźć sobie jakąś inną albo przejść na emeryturę pomostową. Ja zawodowo nie pracuję, a ziemi mam za mało na KRUS. Żadnej emerytury brać nie będę. Coś za coś, a ludzie są różni, bo przecież ludzie to i my:)
    Życzę Ci dużo spokoju.

    OdpowiedzUsuń
  3. Też wracam do znanych, i nawet nie chodzi o strefę komfortu, tylko chyba chcę znowu poczuć to, co wtedy... pomidorki mniam, nasze leżą poukładane w ciemnym miejscu i dojrzewają. Pozdrawiam

    OdpowiedzUsuń
  4. Maria (Idę i Myślę)1.11.2018, 16:10

    Nabrałam wielkiej ochoty na tą przyszłoroczną produkcję filmową. Ogromnej!

    OdpowiedzUsuń

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Listopadowe grzyby.

Piękno tej jesieni.