Miejsce, gdzie co roku zbieraliśmy w listopadzie boczniaki zostało zmasakrowane ciężkim sprzętem. Nikt nie jest w stanie uchronić lasów przed wycinką. Nawet dumnie stojący na środku leśnej drogi muchomor poniósł porażkę.
Ten jesienny czas powoli rozmywa się we mgłach i deszczach. Kolory blakną, a w sercu rodzi się tęsknota za czymś tak nieuchwytnym i kruchym jak pajęcza nić. Zaczyna się wtedy dobry czas na ciepły piec, gorącą herbatę i puchaty koc. Jeśli jeszcze trafi się taki piękny dzień, że nikt niczego nie chce i niczego nie oczekuje, to można się w tym bezczasie zatrzymać. Można popatrzeć na swoje życie, jak biegnie nieuchronnie w niebyt. Piechotą przez las:) Drogą do domu.
No piękny ten czas! A ja tak kocham Bieszczady. Wypoczynek w jesiennym słońcu mmm..
OdpowiedzUsuńJa jestem wręcz uzależniona od tych gór:)
UsuńJa też - od pierwszego wejrzenia!
Usuńciut Ci zazdroszczę tych widoków....są przepiękne..
OdpowiedzUsuńNie zazdrość, tylko wybierz się tam kiedyś:)
UsuńNiesamowite piękno !...Obojętnie w którą stronę nie spojrzysz to czarują♥Pozdrawiam☺
OdpowiedzUsuńTo prawda:)
Usuń