William Blake powiada, że prawdziwy wszechświat człowieka to tyle, co widzi on z sadu na górce za domem. Jeśli tak, to moim wszechświatem jest to co widzę z okna na strychu:)
Miejsce, gdzie co roku zbieraliśmy w listopadzie boczniaki zostało zmasakrowane ciężkim sprzętem. Nikt nie jest w stanie uchronić lasów przed wycinką. Nawet dumnie stojący na środku leśnej drogi muchomor poniósł porażkę.
Ten jesienny czas powoli rozmywa się we mgłach i deszczach. Kolory blakną, a w sercu rodzi się tęsknota za czymś tak nieuchwytnym i kruchym jak pajęcza nić. Zaczyna się wtedy dobry czas na ciepły piec, gorącą herbatę i puchaty koc. Jeśli jeszcze trafi się taki piękny dzień, że nikt niczego nie chce i niczego nie oczekuje, to można się w tym bezczasie zatrzymać. Można popatrzeć na swoje życie, jak biegnie nieuchronnie w niebyt. Piechotą przez las:) Drogą do domu.
Piękna przestrzeń z zielenią 😍
OdpowiedzUsuńU mnie widok z tarasu na aleję kasztanowców. Aleję dalej rosną kaliny. Kocham drzewa 💚
No to masz ucztę dla duszy w czasie majowego kwitnienia:)
UsuńCo za kolory i zapachy pewnie też :)
OdpowiedzUsuńOch, piękny wszechświat! A w jakiej okolicy?
OdpowiedzUsuńTeż myślę, że William Blake ma prawo do własnej opinii. Dla mnie wszechświat to znacznie więcej niż człowiek.
OdpowiedzUsuń