W zeszłym roku córka (pomyłka, bo jednak dwa lata temu) pomalowała swoje stare i bardzo już zniszczone buty, a w tym roku powtórnie je odświeżyła. Moim zdaniem są zbyt piękne, aby w nich chodzić:)
Miejsce, gdzie co roku zbieraliśmy w listopadzie boczniaki zostało zmasakrowane ciężkim sprzętem. Nikt nie jest w stanie uchronić lasów przed wycinką. Nawet dumnie stojący na środku leśnej drogi muchomor poniósł porażkę.
Ten jesienny czas powoli rozmywa się we mgłach i deszczach. Kolory blakną, a w sercu rodzi się tęsknota za czymś tak nieuchwytnym i kruchym jak pajęcza nić. Zaczyna się wtedy dobry czas na ciepły piec, gorącą herbatę i puchaty koc. Jeśli jeszcze trafi się taki piękny dzień, że nikt niczego nie chce i niczego nie oczekuje, to można się w tym bezczasie zatrzymać. Można popatrzeć na swoje życie, jak biegnie nieuchronnie w niebyt. Piechotą przez las:) Drogą do domu.
To prawda. Dzieła sztuki i to niepowtarzalne :-)
OdpowiedzUsuńŚwietne są :)
OdpowiedzUsuńsuper są....
OdpowiedzUsuńNaprawdę są piękne i jakie oryginalne. Zdolna córka. Pozdrawiam serdecznie. :)
OdpowiedzUsuńSą świetne, to prawda, a;e jaki byłby z nich pożytek gdyby służyły tylko do patrzenia na nie? ;)
OdpowiedzUsuń:D
OdpowiedzUsuńAle przecież można je zatrzymać utrwalić to dzielo sztuki na pamiątkę gdy dokonają żywota co za prblem zawsze jakjeś ponadczasowe wartości
OdpowiedzUsuń