Miejsce, gdzie co roku zbieraliśmy w listopadzie boczniaki zostało zmasakrowane ciężkim sprzętem. Nikt nie jest w stanie uchronić lasów przed wycinką. Nawet dumnie stojący na środku leśnej drogi muchomor poniósł porażkę.
Ten jesienny czas powoli rozmywa się we mgłach i deszczach. Kolory blakną, a w sercu rodzi się tęsknota za czymś tak nieuchwytnym i kruchym jak pajęcza nić. Zaczyna się wtedy dobry czas na ciepły piec, gorącą herbatę i puchaty koc. Jeśli jeszcze trafi się taki piękny dzień, że nikt niczego nie chce i niczego nie oczekuje, to można się w tym bezczasie zatrzymać. Można popatrzeć na swoje życie, jak biegnie nieuchronnie w niebyt. Piechotą przez las:) Drogą do domu.
Pięknie:)
OdpowiedzUsuńJa tam deszczyku nie potrzebuję, dwa dni mi siąpi z nieba. I faktycznie fasolkę czas już posadzić :)
Ja wszystko na razie muszę chować pod włókniną.
Usuńw nocy niech popada delikatnie, a dzien niech słoneczko świeci.....
OdpowiedzUsuńMarzenie:)
Usuń