Zima na bis. Okryłam co się dało, resztę otuli śnieg.
Zimowy pasternak pięknie przetrwał zimę:). Będzie pasternakowa uczta. W ziemi pozostawiłam jeszcze pół rządka. Mam nadzieję, że uda mu się przezimować wiosnę:)
Miejsce, gdzie co roku zbieraliśmy w listopadzie boczniaki zostało zmasakrowane ciężkim sprzętem. Nikt nie jest w stanie uchronić lasów przed wycinką. Nawet dumnie stojący na środku leśnej drogi muchomor poniósł porażkę.
Ten jesienny czas powoli rozmywa się we mgłach i deszczach. Kolory blakną, a w sercu rodzi się tęsknota za czymś tak nieuchwytnym i kruchym jak pajęcza nić. Zaczyna się wtedy dobry czas na ciepły piec, gorącą herbatę i puchaty koc. Jeśli jeszcze trafi się taki piękny dzień, że nikt niczego nie chce i niczego nie oczekuje, to można się w tym bezczasie zatrzymać. Można popatrzeć na swoje życie, jak biegnie nieuchronnie w niebyt. Piechotą przez las:) Drogą do domu.
Zasypało i nas. Jedynym wyjściem jest zostać w domu 😉
OdpowiedzUsuńOkryć co się da :) i być dobrej myśli.
OdpowiedzUsuń