Moje wędrowanie.

Po nadbużańskich burzanach i krzaczyskach można wędrować całymi godzinami. Mgliście, cicho i całkowicie bezludnie. Do najbliższych wsi parę kilometrów. Można być samej i samotnej do woli. Chodzę, chodzenia mi trzeba:) To taki rodzaj mojej medytacji, mojego godzenia się ze światem i upływającym czasem.



















Herbatka, porzeczkowe winko i chyba już można iść spać:)

Andrzej Poniedzielski i Ela Adamiak - Chyba już można iść spać

Komentarze

  1. Mimoza Monika18.11.2017, 21:58

    Przyroda i jej kojące ręce 😚

    OdpowiedzUsuń
  2. Taka aktywność to bezcenne źródło zdrowia...ten czas spędzony na łonie natury podnosi witalność, obniża stres i obniża ryzyko chorób serca.

    OdpowiedzUsuń

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Listopadowe grzyby.

Piękno tej jesieni.