A wiesz - może zwyczajnie za dużo tego dobra było dla kwoki.. Bo i starszaki i taki młody narybek. Zaraz tam wyrodna matka -wie ,że ma ją kto zastąpić:))
Miejsce, gdzie co roku zbieraliśmy w listopadzie boczniaki zostało zmasakrowane ciężkim sprzętem. Nikt nie jest w stanie uchronić lasów przed wycinką. Nawet dumnie stojący na środku leśnej drogi muchomor poniósł porażkę.
Ten jesienny czas powoli rozmywa się we mgłach i deszczach. Kolory blakną, a w sercu rodzi się tęsknota za czymś tak nieuchwytnym i kruchym jak pajęcza nić. Zaczyna się wtedy dobry czas na ciepły piec, gorącą herbatę i puchaty koc. Jeśli jeszcze trafi się taki piękny dzień, że nikt niczego nie chce i niczego nie oczekuje, to można się w tym bezczasie zatrzymać. Można popatrzeć na swoje życie, jak biegnie nieuchronnie w niebyt. Piechotą przez las:) Drogą do domu.
A wiesz - może zwyczajnie za dużo tego dobra było dla kwoki.. Bo i starszaki i taki młody narybek. Zaraz tam wyrodna matka -wie ,że ma ją kto zastąpić:))
OdpowiedzUsuńKażde stadko ma swoją matkę. Matka starszaków tym samym nie jest matką maluchów. Znudziło się kurzej babie i poszła na balety do stada:)
UsuńJak na razie maluchy klatkują:). Jutro spróbuję połączyć je ze starszakami. Tak najlepiej byłoby dla mnie i dla nich.
OdpowiedzUsuńTeż tak myślę:)
OdpowiedzUsuń