Współczuję bardzo.Ja byłam w klasie maturalnej i do dzisiaj pamiętam dobrze jak w Częstochowie na dworcu czekaliśmy na koniec godziny policyjnej bo oczywiście postanowiliśmy pomimo stanu wojennego jechać na pielgrzymkę.
Miejsce, gdzie co roku zbieraliśmy w listopadzie boczniaki zostało zmasakrowane ciężkim sprzętem. Nikt nie jest w stanie uchronić lasów przed wycinką. Nawet dumnie stojący na środku leśnej drogi muchomor poniósł porażkę.
Ten jesienny czas powoli rozmywa się we mgłach i deszczach. Kolory blakną, a w sercu rodzi się tęsknota za czymś tak nieuchwytnym i kruchym jak pajęcza nić. Zaczyna się wtedy dobry czas na ciepły piec, gorącą herbatę i puchaty koc. Jeśli jeszcze trafi się taki piękny dzień, że nikt niczego nie chce i niczego nie oczekuje, to można się w tym bezczasie zatrzymać. Można popatrzeć na swoje życie, jak biegnie nieuchronnie w niebyt. Piechotą przez las:) Drogą do domu.
Współczuję bardzo.Ja byłam w klasie maturalnej i do dzisiaj pamiętam dobrze jak w Częstochowie na dworcu czekaliśmy na koniec godziny policyjnej bo oczywiście postanowiliśmy pomimo stanu wojennego jechać na pielgrzymkę.
OdpowiedzUsuńJa też często korzystam z google, chociaż wolę bardziej domowe, sprawdzone przepisy.
OdpowiedzUsuń